Een tijd geleden zei ik tegen een vriendin dat ik voor haar wel een column wilde schrijven en dat dit me wel goed af zou gaan.
Ik vroeg haar een aantal woorden te geven waaromheen ik de column zou bouwen. Ik wist precies hoeveel woorden ik zou gebruiken, en ik wist ook te vertellen dat ik dit binnen een paar dagen af zou hebben…
De praktijk bleek weerbarstiger. Het is nu echt een paar maanden verder en ik heb nog geen woord geschreven. Tot nu.im possibleElke keer had ik een excuus om niet te schrijven: ik had de woorden van mijn vriendin nog niet ontvangen, ik moest de woorden eerst in gedachten met elkaar verbinden, die week had ik het toch drukker dan ik van te voren dacht. En zo voort.

Hoe kon dat gebeuren?  Waren die redenen de ware redenen? Zat er niet iets anders achter?
Was ik stiekem bang dat mijn column afgekeurd zou worden? Dat er te veel of te weinig diepgang in zou zitten? Dat het niet aan zou spreken?
Of was ik bang dat het zo goed in de smaak zou vallen dat ik nu voor altijd leuke, mooie, diepgaande, humoristische columns zou moeten schrijven?
Bang voor succes? Bang voor afwijzing?
Beiden bestaan, los van elkaar of naast elkaar, en hebben effect op mijn activiteit, mijn ontplooiing, mijn gedachten, mijn zelfvertrouwen en mijn gevoel van (geen) succes hebben.

En blijft het hierbij? Bij dit moment van inzicht? Leuk dat je het weet, maar wat nu?
Ik denk dat dit moment een verandering kan teweegbrengen. Er is een keuze die je kunt maken. De keuze om verder te gaan met uitstellen en je te verontschuldigen met allerlei. En de keuze om de column te schijven en je te laten verrassen door het resultaat en de reacties van de lezers.

Overwin jezelf, overwin je onzekerheid en laat je gedachten een draai maken. Van: ik kan dit niet, naar: ik ben hier nog niet bedreven in, en daarom maak ik een begin zodat ik er wel bedreven in ga raken.
Die gedachte maakt een ander gevoel in je los.
Een gevoel van mogelijkheden. Van kleine stappen vooruit.
Een gevoel van erkenning van jezelf en je kwaliteiten.
Dan zul je het lef hebben om die ene kleine stap te zetten.
En daarna nog één.

En nog één.

Gastblogger – Jeanette van Leenen