Oops!…. I did it again

Van de week kwam ik een bekende tegen op straat en ik had hem al een tijd niet meer gezien. Ik vroeg hoe het met hem ging en hij gaf aan dat hij al enige tijd ziek thuis was en dat vreselijk vond.
Hij had regelmatig contact met zijn leidinggevende en had een afspraak staan bij de bedrijfsarts. Hij gaf aan dat hij tegen dit gesprek op zag……en ik sprong direct in mijn rol als positieveling. Ik vroeg door en voordat ik het wist gaf ik advies en probeerde de spanning weg te halen door te zeggen dat het allemaal best goed zou komen…

Zo fout!….

Tijdens de eerste les van de coachopleiding werd het al gevraagd aan alle cursisten door de trainer: “Wie geeft anderen adviezen en hoe reageren mensen daarop?” Bijna alle cursisten staken hun hand op, want het is zo ontzettend heerlijk om iemand te helpen…..
Maar, zoals jij wellicht al lang weet, men vraagt niet om advies wanneer iemand aangeeft dat hij ergens mee zit. Men wil zijn verhaal kwijt, wil delen, wil zijn zorgen kwijt en wil geen advies krijgen hoe iets op te lossen.

Let wel, het advies dat je geeft is voor jou een fantastisch advies. Jij hebt daar positieve ervaringen mee gehad of iemand die jij kent had daar positieve ervaringen mee of was het nu die collega van iemand die jij kent die daar positieve ervaringen mee had? Advies is heel persoonlijk en werkt vaak niet om iemand weer op weg te helpen.

Ik hoor het vaak om me heen, ongevraagd advies geven. Tijdens de werklunch, wanneer twee collega’s met elkaar in gesprek zijn. De ene lucht haart hart en de andere collega kan haast niet wachten om haar goed bedoelde maar o zo ongevraagd advies te geven.

En herken je dit….oops

Het ergste is, dat wanneer jij advies geeft dit vaak niet goed wordt ontvangen door de ander. De ander lacht jouw advies weg of geeft aan dat je absoluut niet weet waar je over praat. En herken je dit….. soms weet iemand niet goed te reageren op jouw advies en dan krijg je een heel vaag antwoord terug.
Een antwoord van “nou ik weet het niet hoor” of “ik zal het eens uitzoeken”. Dan weet ik al genoeg, met mijn advies wordt nooit wat gedaan want hij weet het altijd beter.

Bijna boos….

Die bekende waar ik mee stond te praten deed dat laatste…….Neerbuigend sprak hij mijn advies tegen, want hij had al zoveel mee gemaakt op dit gebied en het was nooit positief!
Dus ons gesprek ging van informatief via openhartig naar kritisch en neerbuigend en ik had geen zin meer om te proberen om die bekende een ander inzicht te geven. Humeurig en bijna boos liep ik weg en ik had nog lange tijd een dialoog met mijn eigen gedachten.

Dus…..wat vooral niet doen…

Tijdens dag twee van de coachopleiding kregen we te horen dat we, in ieder geval tijdens de opleiding, nooit meer ongevraagd advies mochten geven. In plaats daarvan werd ons geleerd om heel veel vragen te stellen en wat natuurlijk het mooiste is, dat de gesprekspartner zelf met een eigen oplossing komt.

Dus nadat ik humeurig en bijna boos mijn wandeling vervolgde, ging ik nadenken over wat er nu precies gebeurd was. Oops!…. I did it again inderdaad. Mijn ego was groter dan mijn interesse in de bekende.
Ik wilde zo graag aan de bekende laten weten wat ik wist dat ik voorbij ging aan zijn moment van openhartigheid.
En waarom was ik boos? Puur en alleen omdat mijn advies werd genegeerd. Om wie ging het nu eigenlijk? 🙂

Een prettig weerzien werd uiteindelijk een humeurig doorlopen. Natuurlijk gaf ik mezelf ongevraagd advies voor een volgende keer, dan laat ik iemand uitpraten en vraag door en Zip It!
Want weet hoe blij je wordt van iemand die zelf een eigen oplossing bedenkt? Heel blij. De bekende en ik hadden dan beiden lachend het gesprek kunnen beëindigen.

Categorieën: Blogs